En nu gaan we beginnen met genieten!

Hoi Allemaal!

Nadat we het vorige reisverslag geschreven hadden, hebben we nog een nachtje in het Alpine NP geslapen en dat was best koud! Ik heb hier tot nu toe elke nacht mn pyama aangehad, omdat het zo fris is hier! Kan aan mij liggen, maar Australie is vooral koud met veel regen voor ons.

Nadat we een mooie rit gemaakt hebben door het Alpine National Park, zijn we aan de kust gaan slapen in een camping die ook bij de Ozzies heel populair was. 's Avonds begon het te onweren en daarna ging het keihard regenen! In ons tentje aan de achterkant van de auto hebben we het gelukkig wel wel droog gehouden!

Daarna reden we verder langs de kust en sliepen we in een National Park aan de kust, dichtbij Melbourne. Dat was wel even lekker na een heleboel gratis campings. Weer even een lekkere warme douche en het water bijvullen. Ook de electische barbeque hebben we goed gebruikt! Wel voor vegetarische maaltijden (-:

Gister gingen we wat later dan gepland op pad om Melbourne te gaan bekijken. Steven was net aan het praten over hoe hij over de gemiddelde automobilist in Oceanie denkt, daar is hij niet al te positief over namelijk.... We stonden stil en toen hoorden we BOEM! Wij gelijk kijken wat er aan de hand was... Er was een auto bij ons achterop geknald en verderop stonden ook wat auto's stil. Een bestuurder had niet goed opgelet waardoor hij op de auto achter ons geknald was.

Het was behoorlijk schrikken, ook voor de andere mensen die erbij betrokken waren. Gelukkig waren er geen gewonden en was iedereen fysiek ok. Na een tijdje kwam de politie aan, maar die heeft eigenlijk niet zoveel gedaan. Degene die fout geweest was, was helemaal in shock en de andere mensen probeerden zoveel mogelijk gegevens te verzamelen voor de verzekering. Wij hebben dat ook maar gedaan en hebben daarna nog wat telefoontjes gepleegd met het verhuurbedrijf, ons spaceship Crazy Keith gaat naar de maan!

Gelukkig bleek onze auto niet echt kapot en nog wel veilig om mee te rijden, volgens een automonteur.

Daarna zijn we effe naar het ziekenhuis geweest om onze nekken te laten checken, want die waren een beetje pijnlijk.

Het was best raar, want eerst vertelde ik aan een zuster dat ik last had van mn nek en even later lag ik op een brancar met een nekkraag om. Steven had niet zoveel nekpijn, dus die moest ergens anders heen. Lig je daar in een kamertje, waarvan je alleen het plafond kunt zien.... Was best een vervelende ervaring. Ze wilden graag een foto maken van mijn nek, maar ze moesten dan eerst weten of ik wel of niet zwanger was. Ik vertelde ze al dat ik zeker wist dat dat niet zo was, maarja standaardprocedure he...

Gelukkig lag ik na een tijdje op een kamer met Steven, die inmiddels ook een nekkraag omhad. We hebben heel lang gewacht en na een tijdje bleek Stevens CT-scan ok en mocht hij 'naar huis'. Een aantal uur later was ook mijn CT-scan goedgekeurd en mocht ik ook 'naar huis'. Het was inmiddels half twaalf 's avonds en we hadden nog geen plek om te slapen.

Dus moesten we bij donker door het centrum van Melbourne. Het was echt heel mooi, met mooie lichtjes. Maar wij hadden vooral honger en dorst. Want je mocht niks drinken, voordat de scan goedgekeurd was. Dus na een patatje vonden we een reststop langs de snelweg waar we gauw zijn gaan slapen.

Over het algemeen verloopt onze trip door Australie dus niet zo als gepland. Het lijkt wel alsof een hogere macht ons niet in Australie wil hebben, zoveel pech hebben we.

We genieten er ook nog niet zoveel van als van andere landen. We maken bijvoorbeeld veel minder foto's, de laatste tijd. Ik weet het niet, maar ik hoop dat we de komende tijd kunnen beginnen met genieten, want tot nu toe was het nog niet echt een succesverhaal!

Ach, reizen gaat met ups en downs, maar nu gaan we toch echt up!

Heel veel liefs,
Nynke en Steven