Per boot naar het noorden van Lao

Hallo allemaal,

Het is alweer een tijd geleden dat we een reisverslag plaatsten. We zijn een tijdje in dorpjes geweest waar geen internet te vinden is.

Maar ik zal beginnen in Phonsavan. Daar hebben we op vrijdag 13 september een busje richting Sam Neua genomen. Het landschap was prachtig en om een uur of 2 waren we in het dorpje Kor Hing op de kruising van 2 snelwegen. We hadden geen zin om vandaag nog een paar uur in de bus naar Sam Neua te zitten en de volgende ochtend de omgekeerde weg te maken om via Kor Hing naar NongKhiaw te gaan. We stapten uit in Kor Hing om de eerst volgende bus naar het westen te nemen. De mensen keken al vreemd op toen we uitstapten. We hebben ergens een drankje gekocht en daar op een plastic stoeltje zitten wachten. Ondertussen kregen we jonge bamboestokjes toegestoken. Het smaakte apart en was leuk om eens geprobeerd te hebben. Na een paar uur hadden we 2 busjes en een paar personenauto’s terug richting Phonsavan zien gaan, een vrachtwagen en scholieren in een hele stoet van brommers die naar huis raceten. Iemand wees ons op het gebouwtje tegenover ons. Het leek op een gewoon huis als alle andere, maar er bleken 4 kleine kamertjes te zijn die eigenlijk net zo groot als het bed waren. Er zat niet veel op om hier te overnachten. Op het balkon hebben we wat kaartspelletjes zitten spelen en later die middag hebben we een stukje door het dorp gewandeld en in de omgeving. De kinderen waren erg bang voor ons en renden vaak huilend weg. Blijkbaar waren er nog niet zoveel blanken in dit dorpje uitgestapt. ’s Avonds hebben we in het enige gebouwtje wat op een restaurant leek aan een van de 2 tafels instant noodlesoep gegeten. Inmiddels was het op een groepje jongens en een groepje meiden na uitgestorven op straat. We hebben nog een tijdje naar de vele sterren staan staren en wilden toen gaan slapen. In de nok van het hotel brandde een lamp die alle 4 de kamers verlichtte. Het licht was vanuit het naastgelegen woonhuis aangezet. Daar hebben we aangeklopt en stoorden we de mensen tijdens de immens populaire maar slechte soap. Het was een heel karwei om uit te leggen dat we graag het licht uit hadden. We knipperden met onze zaklamp, wezen naar ons hotel, gebaarden met onze handen als een kussentje onder ons gebogen hoofd dat we wilden gaan slapen. Na een tijdje begreep men het en ging het licht uit. Van beide kanten moesten we lachen.

De volgende ochtend weer instant noodlesoep in hetzelfde restaurantje. Maar het duurde nog tot half 11 voordat het eerste busje langskwam; helemaal vol. Gelukkig duurde het niet lang voordat er een grote halfvolle bus kwam aanrijden. Ik was blij dat we Kor Hing eindelijk konden verlaten, maar was erg blij met deze leuke ervaring. Stiekem had ik er toch erg van genoten en was ik gisteren niet heel erg teleurgesteld dat er geen verkeer in de goede richting was.

Het landschap was weer prachtig en de dorpjes interessant. De weg was in goede conditie, maar geen honderd meter recht. Al slingerend reden we bergop en bergaf. Stopten we in het dal in een dorpje waar af en toe mensen opstapten en vaak een heel aantal zakken met meloenen, kokosnoten, rijst, bamboe of maismeel werden ingeladen. Na een aantal uren moest alle bagage opnieuw worden ingedeeld. Een groot deel ging op het dak. Na deze erg lange plaspauze gingen we weer op weg. Het begon al donker te worden, we hadden alleen een lunchstop gehad en de bus begon nu echt overvol te raken. Het dak was voor de tweede keer beladen. De gangpaden lagen vol met zakken rijst met daarop veel mensen. En de bus begon vreemd te kraken. Ach, zo vreemd was dat natuurlijk niet! Gelukkig was onze eindbestemming niet ver meer.

De volgende ochtend in NongKhiaw zijn we eerst gaan ontbijten. Er zijn hier meer toeristen, dus kon je er ook pannenkoeken als ontbijt krijgen. Na veel noodlesoep hadden we daar wel trek in. Helaas viel het resultaat wat tegen. Het waren 2 pannenkoeken van 3 cm hoog met daarin stukjes ananas. Het smaakte meer naar cake en halverwege waren we allebei erg misselijk. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een leuk hutje langs de rivier en met uitzicht op de bergen rondom. Daar hebben we in een hangmat de hele dag uitgerust van de zware reis van de vorige dag.
Maandagochtend zijn we met de boot naar MuangNgoi gegaan. Het duurde even voordat we vertrokken, hier en daar werden er nog wat locals opgepikt uit de dorpjes langs de Nam Ou en halverwege moest onze bagage opeens verplaatst worden van achterop naar voorop de boot. Het uitzicht was prachtig. Plotseling begon de boot te schudden en spatte er water naar binnen. We zaten in een stroomversnelling. Niet echt gevaarlijk, maar als de kapitein even niet op zou letten…
In plaats van 12 uur kwamen we pas om 13.30 uur aan in MuangNgoi. Er kwamen allemaal mensen op ons af die nog een bungalow vrij hadden, maar eerst zijn we iets gaan eten. Er waren geen stokjes te vinden. Met bestek eten vind ik inmiddels best lastig. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een bungalow. We vonden een aantal leuke bungalows met vrij uitzicht op de rivier en bergen. Helaas was er niemand te vinden. Even later kwam er een jochie van een jaar of 10 naar ons toe gelopen. De buren hadden hem gebeld. Zijn ouders bleken in een andere stad een paar honderd kilometer verderop te zijn. Zijn neef van een jaar of 12 was uit een ander dorp gekomen om hem te helpen. Hij zei hoe duur het was (3 euro per nacht voor 2 personen) en ging weer naar school. Later die avond hebben we zo nog netjes huiswerk zien maken. Blijkbaar is hier sociale controle. Een feestje bouwen kon denk ik niet.
’s Middags hebben we op ons balkon gerelaxt in de hangmat. Boekje lezen en wat handwas.
’s Avond hebben we in een buffetrestaurant gegeten. Het was heerlijk om te kunnen kiezen uit zoveel verschillende groenten, diverse soorten curry, salade, brood, gekookte aardappelen, Franse frietjes. Ook ontmoetten we een leuke groep mensen uit Israël, Spanje en Japan. Een erg gezellig avond waarin we veel reiservaringen hebben uitgewisseld.

De volgende ochtend zijn we naar hetzelfde restaurant gegaan voor een heerlijk ontbijtbuffet met pannenkoeken, muesli en fruit. Daarna hebben we onze kleine tassen ingepakt en zijn we met Michael (Israël) en Irene (Spanje) aan een wandeling begonnen. We hadden wat vage beschrijvingen gekregen en moesten een paar keer door de rivier lopen. Het was heerlijk en gezellig om samen zonder gids op pad te gaan. Na een paar uur waren we in een dorpje. Daar hebben we eerst in een restaurantje gegeten en gerelaxt met uitzicht op de rijstvelden waardoor we later naar de rivier zouden lopen. Deze keer stond het water erg hoog en was de stroming vrij sterk. Maar we zijn droog overgekomen. De volgende bestemming was het dorp HoyBor. Het was warm en we waren uitgeput. We besloten om hier te overnachten. Er was een guesthouse met 2 kleine kamertjes met matrasjes op de bamboe vloer en een muggennet. Iets verderop zou een waterval zijn, maar dit bleken 3 bamboestokken te zijn waaruit het rivierwater stroomde. Nynke en ik hebben hier een heerlijke verfrissende douche genomen.
Nynke had ballonnen meegenomen. Samen met de kinderen uit de straat hebben we daar leuk mee gespeeld. Ondertussen kwamen er verschillende mensen naar ons toe die om medische hulp vroegen (waaronder een moeder met een baby die al een paar dagen koorts had). Ik weet dat ik eruit zie als een ervaren tropendokter, maar ik heb er totaal geen verstand van. Een advies heb ik dus niet durven geven.
’s Nachts hebben we beide niet zo goed geslapen. We lagen niet zo lekker en er waren veel dierengeluiden te horen, waaronder een jammerende jachthond die eerder die dag gewond was geraakt. Na het ontbijt (alweer noodlesoep) zijn we door rijstvelden en rivieren teruggelopen. Ook hebben we nog een grot bezocht waar een ondergrondse rivier doorheen liep. Michael en ik hebben de stroming nog een stukje met zaklampen op ons hoofd gevolgd, maar de stroming werd te sterk.
Terug in MuangNgoi was het te heet om iets anders te doen dan eten, douchen, boek lezen en Laotiaans hangen (dat lijkt hier in Lao tijdverdrijf nummer een).

Donderdag hebben we ’s ochtends en ’s middags geprobeerd MuangNgoi te verlaten, maar er was geen boot naar het noorden. De meeste mensen gaan weer terug naar het zuiden en dat is nou juist de reden dat wij stroomopwaarts de Nam Ou rivier op willen varen. We hebben een andere bungalow gezocht en daar in de hangmat een boekje gelezen. Toen het wat koeler was, heb ik me voor 4 euro een uur laten masseren.

De volgende ochtend was er wel een boot naar het noorden. Vier uur lang hebben we vanaf het water van het uitzicht genoten. Bergen in alle kleuren groen, dorpjes, vissers op hun boten, kinderen die naakt op het strand ravotten en vervolgens de rivier in rennen en veel verschillende vogels waaronder ijsvogels. Onderweg heb ik als een echte Tweede Stuurman een vrouwtje geholpen die aan een strandje van wal ging. Ze had veel spullen van de markt mee naar haar dorp genomen en kon wel wat hulp gebruiken.
Onze eindbestemming MuangKhoua had veel minder sfeer. In het hotel was Lao (Laotiaan) die een beetje Engels sprak. Het grappige was dat hij geen enkele vraag die wij hem stelden beantwoordde. In plaats daarvan vertaalde hij deze naar het Laotiaans. We waren erg moe, dus veel hebben we niet van deze taalles opgestoken.
De volgende ochtend was er gelukkig meteen een boot verder naar het noorden. De eerste uren zaten we opgepropt tussen de Loa. De houten plank waar je op kunt zitten, bevindt zich in dit soort boten 10 a 15 cm boven de bodem. Overal om je heen zitten mensen, dus je knieën zitten net onder je kin. Dit stuk van de rivier was een stuk wilder met regelmatig een stroomversnelling. Je kon de boot de rivier op voelen klimmen. Na precies 6 uur kwamen we aan in Hat Sa. Helaas was er geen transport naar Phongsali zoals in de reisgids staat. Maar Nynke wilde eigenlijk ook liever in het enige hotelletje in dit dorp blijven slapen. Na 2 dagen achtereen op de boot hadden we echt een houtenkont. Het was een stoffig dorp. In het haventje won men zand uit de rivier, waardoor alles onder het stoffige zand zat.

De volgende ochtend ging er pas om 10 uur transport naar Phongsali. Het was een open truck met achterop aan weerszijden bankjes. Elke keer als er een tegenligger ons naderde werden we vooraf gewaarschuwd. Naast mij zaten 3 gillende keukenmeiden die erg veel last hadden van het stof en al gilden bij het zien aankomen van een tegenligger. Wij hadden gelukkig onze buff (*) bij ons, zodat we een stuk minder last hadden van al het stof.

We hebben een gezellig guest house in Phongsali. Morgen gaan we hierin de omgeving wandelen. We zien wel waar we uitkomen.

We hebben het erg naar ons zit in Lao,
Nynke & Steven


Foto’s online op:

www.nynkestevenopreis.mijnalbums.nl

*) Buff is een soort van cirkelvormige sjaal die je over je hoofd kunt trekken. Het is multifunctioneel, want je kunt hem ook gebruiken als (piraten)pet tegen de zon, haarband, oogkapje tegen het licht of als mondkapje zoals wij dat deden op weg naar Phongsali.